هر چه قدر که جلوتر می روی انگار نفهمی ات بیشتر می شود آخرش یک فحش کش دار نثار روح نویسنده می کنی و می روی کیهان را باز می کنی و به تیترهای درشتش خیره می شوی . البته از این حرکت شایسته و به جای خود غبطه می خوری... و احساس غرور تنها چیزی است که آن لحظه در تو ایجاد می شود و آن پسر بچه ای که در همان حوالی کنار تو مشغول ماشین بازی بوده این صحنه را یکی از به یاد ماندنی ترین صحنه های روشنفکری خاندان خود می داند. همان حس غرور که گفتم بعد ها در آن پسر بچه انتقال می یابد. همیشه از زندگی ات لذت نمی بری و آخر کار از چیزی حیرانی که نمی دانی چیست. و در همان روزهاست که دیگر فکر کردن را برای همیشه می گذاری کنار و مثل هم کیشانت نفسی راحت می کشی .
می دانید ما هم روزی مخاطب بودیم بیایید زیاد سخت نگیریم.
می توان بدون هیچ نظری از اینجا رفت می بینی؟!
نظرات ()
